Była sobie raz wesoła dziewczynka, która zawsze nosiła piękną czerwoną pelerynkę z kapturem. Tak bardzo ją lubiła, że nigdy jej nie zdejmowała, dlatego wszyscy zaczęli ją nazywać po prostu Czerwony Kapturek.

Mieszkała z mamą w małym domku na skraju wielkiego lasu, a niedaleko stamtąd żyła też jej babcia – bardzo miła staruszka, która bardzo kochała swoją wnuczkę.

Pewnego dnia babcia się rozchorowała, więc mama przygotowała koszyk z domowym chlebem, owocami i słoiczkiem miodu, aby Czerwony Kapturek zaniosła je do babci.

Zanim wyszła, mama powiedziała:

— Czerwony Kapturku, idź prosto do domu babci. Nie schodź ze ścieżki i nie rozmawiaj z nieznajomymi.

— Nie martw się, mamo. Zrobię dokładnie tak, jak mi powiedziałaś — odparła dziewczynka.

Radosna Czerwony Kapturek wyruszyła ścieżką przez las, podczas gdy ptaki śpiewały, a promienie słońca oświetlały drogę.

Jednak wśród krzaków ukrywał się bardzo przebiegły wilk, który uważnie ją obserwował.

Wilk wyszedł jej na spotkanie z uśmiechem i zapytał:

— Dzień dobry, dziewczynko. Dokąd idziesz z tym pięknym koszyczkiem?

Czerwony Kapturek na moment przypomniała sobie słowa mamy, ale wilk wydawał się bardzo miły.

— Idę odwiedzić moją babcię. Mieszka po drugiej stronie lasu.

Wilk udał zdziwienie i powiedział:

— Z pewnością babcia ucieszyłaby się z pięknego bukietu kwiatów. Spójrz, ile ich rośnie tuż przy ścieżce.

Kapturek pomyślała, że to miły gest dla babci, więc zaczęła zbierać kolorowe kwiatki rosnące przy drodze.

Tymczasem wilk pobiegł inną, krótszą drogą i dotarł do domu babci przed dziewczynką.

Zapukał do drzwi, udając głos swojej wnuczki.

— Babciu, to ja, Czerwony Kapturek. Przyszłam cię odwiedzić.

Babcia otworzyła drzwi, nie spodziewając się, kto naprawdę stoi po drugiej stronie.

Wilk szybko wszedł, zamknął babcię w szafie, a sam przebrał się w jej nocną koszulę, czepek i okulary, żeby oszukać Czerwonego Kapturka.

Wkrótce dziewczynka dotarła na miejsce i zobaczyła "babcię" leżącą w łóżku.

Zbliżając się, poczuła, że coś jest nie tak.

— Babciu, jakie masz wielkie oczy!

— Żeby cię lepiej widzieć, kochanie.

— A jakie duże uszy!

— Żeby cię lepiej słyszeć.

— A jakie wielkie ręce!

— Żeby cię lepiej przytulić.

W końcu Czerwony Kapturek zawołała:

— Babciu! Jakie masz ogromne zęby!

Wtedy wilk odpowiedział:

— Aby cię lepiej zjeść!

W tej samej chwili wyskoczył z łóżka, ale hałas zwrócił uwagę drwala pracującego niedaleko domku.

Drwal wbiegł szybko do środka, przepędził wilka i uwolnił babcię, która cała i zdrowa była zamknięta w szafie.

Czerwony Kapturek rzuciła się babci w ramiona i zrozumiała, że gdyby nie zatrzymała się po drodze i nie rozmawiała z wilkiem, nic złego by się nie stało.

Od tego dnia obiecała zawsze słuchać rad swojej mamy i być bardziej ostrożną wobec obcych.

I tak się kończy ta bajka.