Bir zamanlar kırda yaşayan neşeli bir ağustos böceği varmış. Yazın sıcak günlerinde saatlerini şarkı söyleyerek, çiçekler arasında zıplayarak ve güneşin tadını çıkararak geçirirmiş.

Çok yakınında, sabahın erken saatlerinden akşam karanlığına kadar tohum, yaprak ve küçük taneleri toplayıp, kış için yemek biriktiren çalışkan bir karınca yaşarmış.

Ağustos böceği, karıncayı izler ve her gün bu kadar çalışmasına şaşırırmış.

— Karınca, neden bu kadar çok çalışıyorsun? —diye sormuş ağustos böceği—. Güneş parlıyor, hava güzel ve kır çiçeklerle dolu. Gel benimle şarkı söyle, eğlen.

Karınca gülümseyerek cevap vermiş:

— Kış için yiyecek hazırlamalıyım. Soğuk geldiğinde yaşamamız için erzak gerekecek.

Ama ağustos böceği onu dinlememiş.

— Kışa daha çok var —demiş ve mutlu mutlu şarkı söylemeye devam etmiş.

Günler geçmiş. Yaz bitmiş, sonbahar ağaçları sarı ve kırmızı yapraklarla kaplamaya başlamış.

Karınca durmadan çalışmaya devam etmiş, yuvasında yiyecek biriktirip evini soğuk günler için hazırlamış.

Ağustos böceği ise güzel havanın tadını çıkarmaya ve şarkı söylemeye devam etmiş, daha sonra neler olacağını hiç düşünmemiş.

Sonunda kış gelmiş.

Rüzgar şiddetle esmiş, kar kırları örtmüş ve çiçekler kaybolmuş.

Ağustos böceği üşümeye başlamış ve ne yemeği ne de sığınacağı sıcak bir yeri olmadığını fark etmiş.

Aç ve ürpermiş biçimde karıncanın evine gitmiş ve kapısını çalmış.

Karınca kapıyı açmış ve ağustos böceğini görünce şaşırmış.

— Sana ne oldu, ağustos böceği dostum? —diye sormuş.

Ağustos böceği başını eğerek cevap vermiş:

— Yaz boyunca sadece şarkı söyledim ve oyun oynadım. Şimdi ise üşüyorum ve yemeğim yok. Bana yardım edebilir misin?

Karınca onu içeri davet etmiş ve soğuktan korumuş.

Sonra nazikçe demiş ki:

— Hayatı yaşamak önemli, ama geleceği de düşünmeli ve zorluklara hazırlıklı olmalıyız.

Bunun üzerine ağustos böceği hatasını anlamış.

— Dersi aldım —demiş—. Gelecek yaz senin gibi çalışıp hazırlık yapacağım.

O günden sonra ağustos böceği işiyle dinlenmeyi bir arada yaşamayı öğrenmiş ve artık emek ile sorumluluğun önemini hiç unutmamış.

Ve masal burada sona ermiş.