Bir zamanlar ormanda anneleriyle birlikte mutlu yaşayan üç küçük domuzcuk varmış. Üçü de büyümüş ve bir gün her biri kendi evini inşa edip ayrı yaşamanın zamanı geldiğine karar vermişler.

Annesi, vedalaşmadan önce onlara çok önemli bir tavsiye vermiş:

—Evlatlarım, ormanda korkunç bir kurtun yaşadığını unutmayın. Evlerinizi özen ve emekle yapın, daima güvende olun.

Üç küçük domuzcuk çok dikkatli olacaklarına söz vermiş ve yola çıkmışlar.

Birinci domuzcuk çok neşeliydi ama biraz da tembeldi. Evini bir an önce bitirip oyun oynamak, şarkı söylemek ve dinlenmek istiyordu. Bu yüzden samanla bir ev yapmaya karar verdi.

—Saman hafif ve kolay —diye sevinçle söylemiş—. Bir çırpıda evim hazır olacak.

Öyle de olmuş. Birinci domuzcuk saman evini kısa sürede bitirmiş ve hemen flüt çalıp mutlu bir şekilde eğlenmeye başlamış.

İkinci domuzcuk da fazla çalışmak istemiyordu. Bir ahşap evin saman evden daha sağlam ama yine de çabuk yapılabileceğini düşündü.

—Biraz tomruk ve dal bulursam güzel bir evim olur —demiş.

Bir süre çalıştıktan sonra ahşap evini tamamlamış ve küçük kardeşiyle oyun oynamaya gitmiş.

Üçüncü domuzcuk ise sabırlı ve çalışkandı. İyi bir ev yapmanın zaman aldığını biliyordu, ama güvende olmak istediğinden tuğladan bir ev yapmaya karar verdi.

—Ben evimi tuğladan yapacağım —demiş—. Daha çok uğraşacağım ama evim sağlam ve dayanıklı olacak.

Kardeşleri ona gülmüş:

—Bitirmen çok uzun sürecek! —demiş birinci domuzcuk.

—Biz çoktan bitirdik, oyun oynayabiliriz —diye eklemiş ikinci.

Ama üçüncü domuzcuk vazgeçmemiş. Tuğla tuğla döşemeye, duvarları, kapıyı, pencereleri ve sağlam bir baca yapmaya devam etmiş.

Saatler geçmiş ve sonunda evi bitmiş. Ev, sağlam, güzel ve güvenliymiş.

Bir gün, domuzcuklar dinlenirken korkunç bir kurt ortaya çıkmış. Çok açmış ve saman evini görünce yavaşça yaklaşmış.

Kapıyı çalmış ve kalın sesiyle şöyle demiş:

—Domuzcuk, domuzcuk, beni içeri al.

Birinci domuzcuk korkarak cevap vermiş:

—Hayır, hayır ve hayır! Seni içeri almam!

Bunun üzerine kurt dişlerini göstermiş ve demiş ki:

—O zaman üflerim, üflerim ve evini yıkarım.

Kurt derin bir nefes alıp tüm gücüyle üflemiş ve saman ev havada uçmuş.

Birinci domuzcuk var gücüyle ikinci kardeşinin ahşap evine koşmuş.

Kısa bir süre sonra kurt da ikinci eve gelmiş.

İki domuzcuk, en büyük kardeşlerinin tuğla evine koşup orada saklanmışlar.

Kurt defalarca üflese de sağlam tuğla evi yıkamamış.

Çok sinirlenen kurt bacadan aşağı inmeye karar vermiş. Fakat üçüncü domuzcuk bacanın hemen altına büyük bir tencere yerleştirmiş.

Kurt bacadan aşağı düşmüş, kaynar suyun sıcaklığını hissedince korkuyla ormana kaçmış ve bir daha üç kardeşi rahatsız etmemiş.

Küçük iki domuzcuk, o zaman en büyük kardeşlerinin onlara vermek istediği değerli dersi anlamış.

—Haklıydın —demişler—. Acele edince veya emek harcamadan yapılan işler her zaman en iyisi değildir.

Üçüncü domuzcuk onlara gülümseyip sarılmış.

O günden sonra, üç küçük domuzcuk mutlu ve güvende yaşamışlar; her zaman, güzel yapılan işin, sabrın ve sorumluluğun her türlü zorluğun üstesinden gelmeye yardım ettiğini hatırlamışlar.

Ve masal burada bitti, gökten üç elma düştü.