Dawno, dawno temu żyły sobie trzy małe świnki, które mieszkały szczęśliwie w lesie razem ze swoją mamą. Wszystkie trzy bardzo urosły i pewnego dnia postanowiły, że nadszedł czas, aby zbudować własne domki i zamieszkać osobno.

Zanim się pożegnały, mama dała im bardzo ważną radę:

— Moje dzieci, pamiętajcie, że w lesie mieszka zły wilk. Budujcie swoje domki starannie i z wysiłkiem, abyście zawsze były bezpieczne.

Trzy małe świnki obiecały, że będą bardzo ostrożne, i ruszyły w drogę.

Pierwsza świnka była bardzo wesoła, ale też trochę leniwa. Chciała jak najszybciej skończyć swój domek, żeby móc się bawić, śpiewać i odpoczywać. Dlatego postanowiła zbudować mały domek ze słomy.

— Słoma jest lekka i łatwo się ją układa — powiedziała radośnie. — Za chwilę mój domek będzie gotowy.

I tak właśnie się stało. W bardzo krótkim czasie pierwsza świnka skończyła domek ze słomy i zaczęła grać na flecie, szczęśliwa, że tak szybko zakończyła pracę.

Druga świnka również nie chciała zbyt ciężko pracować. Pomyślała, że domek z drewna będzie trochę mocniejszy niż domek ze słomy, ale nadal szybki do zbudowania.

— Z kilku pni i gałęzi będę miała wspaniały domek — powiedziała.

Pracowała przez jakiś czas, a kiedy skończyła swój drewniany domek, poszła bawić się z młodszym bratem.

Trzecia świnka była natomiast cierpliwa i pracowita. Wiedziała, że zbudowanie dobrego domu wymaga czasu, ale wiedziała też, jak ważne jest bezpieczeństwo.

— Ja zbuduję swój domek z cegieł — powiedziała. — Będzie to wymagało więcej wysiłku, ale domek będzie mocny i wytrzymały.

Jej bracia zaczęli się z niej śmiać.

— Zajmie ci to całe wieki! — powiedziała pierwsza świnka.

— My już skończyliśmy i możemy się bawić — dodała druga.

Ale trzecia świnka nie dała się przekonać. Dalej układała cegłę po cegle, starannie budując ściany, drzwi, okna i solidny komin.

Mijały godziny i w końcu jej domek był gotowy. Był piękny, solidny i bezpieczny.

Pewnego dnia, gdy świnki odpoczywały, pojawił się zły wilk. Był bardzo głodny i kiedy zobaczył mały domek ze słomy, powoli się do niego zbliżył.

Zapukał do drzwi i powiedział niskim głosem:

— Świnko, świnko, wpuść mnie do środka.

Pierwsza świnka, przestraszona, odpowiedziała:

— Nie, nie i jeszcze raz nie! Nie wpuszczę cię!

Wtedy wilk pokazał zęby i powiedział:

— A więc będę dmuchał i chuchał, aż twój domek zdmuchnę.

Wilk nabrał powietrza, dmuchnął z całej siły i domek ze słomy pofrunął w powietrze.

Pierwsza świnka pobiegła tak szybko, jak tylko mogła, do drewnianego domku swojego brata.

Wkrótce potem wilk dotarł również do drugiego domku.

Dwie świnki pobiegły razem do ceglanego domku starszego brata, gdzie wreszcie znalazły schronienie.

Wilk próbował zburzyć solidny domek z cegieł, dmuchając raz za razem, ale nie udało mu się poruszyć nawet jednej cegły.

Wściekły postanowił zejść przez komin. Jednak trzecia świnka przygotowała pod nim duży garnek ustawiony nad ogniem.

Wilk wpadł przez komin, poczuł ogromne gorąco i przerażony uciekł do lasu, już nigdy więcej nie dokuczając trzem braciom.

Dwie młodsze świnki zrozumiały wtedy cenną lekcję, której starszy brat próbował je nauczyć.

— Miałeś rację — powiedziały. — Robienie rzeczy szybko i bez wysiłku nie zawsze jest najlepszym rozwiązaniem.

Trzecia świnka uśmiechnęła się i przytuliła swoich braci.

Od tamtej pory trzy małe świnki żyły szczęśliwie i bezpiecznie, zawsze pamiętając, że dobrze wykonana praca, cierpliwość i odpowiedzialność pomagają pokonać każdą trudność.

I żyły długo i szczęśliwie.