กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีจักจั่นแสนร่าเริงตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในทุ่ง ในวันที่อากาศอบอุ่นของฤดูร้อน เธอใช้เวลาร้องเพลง กระโดดโลดเต้นอยู่ท่ามกลางดอกไม้และเพลิดเพลินกับแสงแดด

ใกล้ๆ มีมดตัวน้อยแสนขยันอาศัยอยู่ ตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงค่ำ มดจะเก็บเมล็ดพืช ใบไม้ และธัญพืชเล็กๆ เพื่อเก็บเตรียมไว้สำหรับฤดูหนาว

จักจั่นมองเห็นมดแล้วก็แปลกใจที่เห็นเธอทำงานทุกวัน

“มด ทำไมเจ้าทำงานมากขนาดนี้?” จักจั่นถาม “ตอนนี้แดดจ้า อากาศดี และทุ่งเต็มไปด้วยดอกไม้ มาร้องเพลงและสนุกกับฉันสิ”

มดยิ้มและตอบว่า

“ฉันต้องเตรียมอาหารสำหรับฤดูหนาว เมื่อถึงตอนหนาว พวกเราจะต้องมีเสบียงสำหรับดำรงชีวิต”

แต่จักจั่นก็ไม่ได้สนใจ

“หนาวยังมาไม่ถึงเร็วๆ นี้หรอก” เธอกล่าวพร้อมกับร้องเพลงอย่างสนุกสนานต่อไป

วันเวลาผ่านไป ฤดูร้อนได้จบลง ฤดูใบไม้ร่วงเริ่มเปลี่ยนต้นไม้เป็นสีเหลืองและแดง

มดขยันยังคงทำงานอย่างไม่หยุดหย่อน เก็บเสบียงเข้ารังและเตรียมบ้านให้พร้อมสำหรับฤดูหนาวที่ใกล้เข้ามา

ส่วนจักจั่นยังคงร้องเพลงและสนุกกับฤดูที่ดีโดยไม่คำนึงถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นภายหลัง

ในที่สุดฤดูหนาวก็มาถึง

ลมพัดแรง หิมะปกคลุมทุ่ง และดอกไม้ทั้งหมดก็หายไป

จักจั่นเริ่มรู้สึกหนาวมาก และรับรู้ว่าเธอไม่มีทั้งอาหารและที่หลบหนาว

ทั้งหิวและตัวสั่น เธอเดินไปยังบ้านของมดและเคาะประตู

มดเปิดประตูออกมาและแปลกใจที่เห็นจักจั่น

“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าล่ะ จักจั่นเพื่อนรัก?” มดถาม

จักจั่นก้มหน้าตอบว่า

“หน้าร้อนฉันเอาแต่ร้องเพลงและเล่น ตอนนี้ฉันหนาวและไม่มีอาหาร เจ้าช่วยฉันได้ไหม?”

มดเชิญจักจั่นเข้ามาในบ้านเพื่อให้ความอบอุ่น

จากนั้นกล่าวกับจักจั่นอย่างเมตตาว่า

“การสนุกสนานก็สำคัญ แต่เราต้องคิดถึงวันข้างหน้าและเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่ยากลำบากด้วย”

จักจั่นเข้าใจความผิดพลาดของตนในที่สุด

“ฉันได้รับบทเรียนแล้ว ฤดูร้อนหน้าฉันจะทำงานและเตรียมตัวเหมือนเธอ”

ตั้งแต่นั้นมา จักจั่นเรียนรู้ที่จะทำงานควบคู่กับการพักผ่อน และไม่ลืมความสำคัญของความขยันและความรับผิดชอบอีกเลย

และแล้วนิทานเรื่องนี้ก็จบลงเท่านี้