กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีลูกหมูสามตัวอาศัยอยู่อย่างมีความสุขในป่ากับแม่ของพวกเขา เมื่อลูกหมูทั้งสามโตขึ้น วันหนึ่งพวกเขาตัดสินใจว่าถึงเวลาสร้างบ้านของตัวเองและออกไปใช้ชีวิตต่างหาก

ก่อนจากกัน แม่หมูได้ให้คำแนะนำที่สำคัญมากว่า

— ลูก ๆ ของแม่ จงจำไว้ว่ามีหมาป่าดุร้ายอยู่ในป่า สร้างบ้านให้มั่นคงและตั้งใจเพื่อให้ปลอดภัยเสมอนะจ๊ะ

ลูกหมูทั้งสามสัญญาว่าจะระวังตัวและออกเดินทาง

ลูกหมูตัวแรกมีนิสัยร่าเริง แต่ขี้เกียจเล็กน้อย อยากสร้างบ้านให้เสร็จไวจะได้ไปเล่น ร้องเพลง และพักผ่อน จึงเลือกสร้างบ้านด้วยฟาง

— ฟางทั้งเบาและวางง่าย — เขาพูดอย่างดีใจ — เจี๋ยวเดียวก็บ้านเสร็จ

และแล้วในเวลาอันสั้น ลูกหมูตัวแรกสร้างบ้านฟางเสร็จอย่างรวดเร็ว แล้วไปเป่าขลุ่ยอย่างมีความสุขที่ทำเสร็จเร็ว

ลูกหมูตัวที่สองก็ไม่อยากทำงานหนัก คิดว่าบ้านไม้จะแข็งแรงกว่าบ้านฟางและยังสร้างได้เร็ว

— แค่มีท่อนซุงกับกิ่งไม้ไม่กี่อันก็จะได้บ้านที่ดีแล้ว — เขาว่า

เขาทำงานอยู่สักพัก และเมื่อบ้านไม้เสร็จก็ไปเล่นกับน้อง

ลูกหมูตัวที่สามกลับตรงกันข้าม ขยันและอดทน รู้ว่าการสร้างบ้านดีต้องใช้เวลาแต่ก็รู้ว่าสำคัญต่อความปลอดภัย

— ฉันจะสร้างบ้านด้วยอิฐ — เขากล่าว — แม้จะเหนื่อยยากแต่บ้านจะแข็งแรงทนทาน

พี่น้องหัวเราะเยาะเขา

— นายจะช้าน่าดู! — ลูกหมูตัวแรกพูด

— พวกเราทำเสร็จแล้ว จะได้ไปเล่นกัน — น้องคนรองกล่าวเสริม

แต่ลูกหมูตัวที่สามไม่ยอมเปลี่ยนใจ ยังคงวางอิฐอย่างตั้งใจทีละก้อน เตรียมผนัง ประตู หน้าต่าง และปล่องไฟอย่างแข็งแรง

เวลาผ่านไป ในที่สุดบ้านอิฐก็เสร็จเรียบร้อย เป็นบ้านที่แข็งแรง สวยงามและปลอดภัย

วันหนึ่งขณะที่ลูกหมูทั้งสามพักผ่อน หมาป่าดุร้ายก็ปรากฏตัวขึ้น หมาป่าหิวมากและเมื่อเห็นบ้านฟางก็เดินเข้ามาช้า ๆ

มันเคาะประตูพร้อมพูดเสียงทุ้ม

— ลูกหมู ๆ เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิ

ลูกหมูตัวแรกตกใจ รีบตอบว่า

— ไม่ ๆ ไม่มีทาง! ฉันจะไม่เปิดประตูให้คุณ

จากนั้นหมาป่าเผยเขี้ยวและพูดว่า

— ถ้าอย่างนั้น ฉันจะเป่าจนบ้านเธอพังเลย

หมาป่าสูดลมหายใจ เป่าบ้านฟางเต็มแรงจนบ้านลอยกระจัดกระจายไป

ลูกหมูตัวแรกวิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ไปที่บ้านไม้ของน้อง

ไม่นานนัก หมาป่าก็ตามมาถึงบ้านที่สอง

ลูกหมูทั้งสองรีบวิ่งไปที่บ้านอิฐของพี่ชายและพบที่หลบภัย

หมาป่าพยายามเป่าบ้านอิฐซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ขยับอิฐไม่ได้แม้แต่น้อย

หมาป่าโมโห ตัดสินใจปีนลงปล่องไฟ แต่ลูกหมูตัวที่สามเตรียมหม้อต้มใหญ่วางไว้ใต้ปล่องไฟเรียบร้อย

หมาป่าหล่นลงปล่องไฟ รู้สึกร้อนจัดจนต้องวิ่งหนีเตลิดเข้าป่าไปโดยไม่กลับมากวนใจอีก

ลูกหมูสองตัวน้องจึงได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญที่พี่ชายพยายามจะบอก

— คุณพี่พูดถูก — พวกเขาว่า — ทำอะไรลวก ๆ และไม่ขยันไม่ได้ดีที่สุดเสมอไป

ลูกหมูตัวที่สามยิ้มและสวมกอดน้อง ๆ อย่างอ่อนโยน

จากวันนั้นเป็นต้นมา ลูกหมูทั้งสามก็อยู่กันอย่างมีความสุขและปลอดภัยเสมอ โดยจำไว้ว่าการงานดี ความอดทน และความรับผิดชอบช่วยให้ผ่านอุปสรรคใด ๆ ได้

จบเรื่องแล้วนิทานเรื่องนี้